دبیرستان دوره اول (راهنمایی) پسرانه نمونه-دولتی علیرضا افشار منطقه 1

سلام خانم مهربان.
راستش حتما همینطور بود و معلم نمیتونست انرژی و توجه یکسانی به بچه ها بده. البته من چون درسم خوب بود معمولا توی کانون توجه بودم و گاهی ازین موضوع راضی هم نبودم! چون توجه معلما گاهی به اینکه تو سر کلاس حرف نزنی یا وقتی درس میده یه چیزی ازت بپرسه که تو هم بیای تو بحث ختم میشد.
خیلی از بچه ها از اینکه توی اینجور کانون توجه نبودن راضی بودن، یادمه یه بار سوم راهنمایی بودم(دولتی بود، مدرسه مسعودیان نزدیک میدون دانشگاه تو ولنجک)، معلم عربی از چند نفر درس پرسید و بلد نبودن. بعد من رو به عنوان مثلا بچه درس خون(چون من نمره هام خیلی خوب بود اما خیلی خیلی کم درس میخوندم ...) بلند کرد و گفت من سه تا راه میگم تو یکیشون رو انتخاب کن به عنوان تنبیه بچه ها. بعد گفت اونی رو انتخاب کن که فکر میکنی باعث پیشرفتشون میشه نه اینکه فقط تنبیه بشن!
منم حس رییس اصلاحات بهم دست داده بود و گزینه ها رو با دقت بررسی میکردم :
1- تنبیه بدنی
2- خواستن اولیا و اینکه بهشون فشار بیاریم که باهاشون هر روز کار کنن
3- تمرین ساعت بیشتر تو مدرسه با تکالیف بیشتر

چون من خیلی بیشتر با بچه های شر و تنبل کلاس دوست بودم، اونا هم دوستای صمیمیم بودن و هنوز خیلی فکر نکرده بودم که یکیشون خودش رو رسوند به من و گفت بگو تنبیه بدنی!
یعنی ترجیح میدادن چندتا خط کش جانانه فلزی بخورن اما قضیه همونجا تموم بشه و نه تکلیفی باشه نه اولیایی نه ...
البته دبیر صداش رو شنید و با شدت خیلی بیشتر از تصور دوستم قبل از اینکه من انتخاب کنم از خجالتشون دراومد ولی بازم بچه ها راضی بودن!!

البته گفتم خیلی از این مسائل دیگه الان نیست و نه تنبیه بدنی هست نه خیلی بچه ها تکلیف و شدت کار و ... دارن مگه اینکه خودشون خواسته باشن. ولی بازم مسائل با تغییر ظاهر، عمقش همینه که زمان ما هم بود.