«مامان، فردا هم میای دنبالم؟»

شاید این یکی از ساده‌ترین سؤال‌هایی باشد که یک کودک در روزهای شروع مدرسه از پدر و مادرش می‌پرسد؛ اما پشت همین سؤال، یک نیاز مهم وجود دارد: کودک می‌خواهد مطمئن شود حتی وقتی برای چند ساعت از والدینش جدا می‌شود، هنوز احساس امنیت می‌کند.

آمادگی کودک برای مدرسه فقط به خرید کیف و مداد، شناخت حروف یا بلد بودن چند مهارت آموزشی محدود نمی‌شود. به‌ویژه برای کودکان پیش‌دبستانی و کلاس اولی، بخشی از آمادگی واقعی به این برمی‌گردد که بتوانند با آرامش بیشتری از والدین جدا شوند، کارهای ساده شخصی‌شان را انجام دهند، احساساتشان را بیان کنند و کم‌کم با ریتم یک روز مدرسه همراه شوند.

وقتی کودک هنوز دلش تابستان می‌خواهد...

طبیعی است که کودکی که هفته‌ها با برنامه تابستانی، بازی و حضور بیشتر خانواده خو گرفته، در روزهای نزدیک به مدرسه برای تغییر دوباره برنامه کمی مقاومت کند. قرار نیست این تغییر با عجله، تهدید یا مقایسه اتفاق بیفتد.

چند روز مانده به شروع مدرسه می‌تواند فرصتی باشد برای اینکه خواب و بیداری کودک به‌تدریج تنظیم شود، وسایل شخصی‌اش را خودش آماده کند، درباره اتفاق‌های روز مدرسه با والدین صحبت کند و تجربه جدایی کوتاه‌مدت را به شکلی آرام تمرین کند.

آمادگی برای مدرسه از خانه شروع می‌شود

استقلال کودک در کارهای کوچک روزمره، بخشی از همین آمادگی است؛ از مرتب کردن وسایل و پوشیدن لباس گرفته تا مراقبت از لوازم شخصی، درخواست کمک در زمان مناسب و پذیرفتن اینکه در مدرسه قرار است بعضی کارها را بدون حضور دائمی پدر و مادر انجام دهد.

اگر فرزندتان امسال وارد پیش‌دبستانی یا کلاس اول می‌شود، این روزهای پایانی تابستان را می‌توان نه به‌عنوان یک «شمارش معکوس پراسترس»، بلکه به‌عنوان فرصتی برای ساختن یک شروع آرام‌تر دید.