آ نامی .. نوشت:خورشید خانم : چه زود دیر می شود!در باز شد... برپا !... بر جا !درس اول : بابا آب داد ، ما سیرآب شدیم.بابا نان داد ، ما سیر شدیم...اکرم و امین چقدر سیب و انار داشتند در سبد مهربانی شان...و کوکب خانم چقدر مهمان نواز بودو چقدر همه منتظر آمدن حسنک بودند...کوچه پس کوچه های کودکی را به سرعت طی کردیمو در زندگی گم شدیم.همه زیبایی ها رنگ باخت...!و در زمانه ای ک زمین درحال گرم شدن است قلب هایمان یخ زد!نگاهمان سرد شد و دستانمان خسته...دیگر باران با ترانه نمی بارد!و ما کودکان دیروز دلتنگ شدیم ،زرد شدیم ، پژمردیم...و خشکزار زندگیمان تشنه آب شد...و سال هاست وقتی پشت سرمان را نگاه می کنیم، جز رد پایی از خاطرات خوش بچگی نمی یابیم،و در ذهنمان جز همهمه زنگ تفریح ، طنین صدایی نیست...!و امروز چقدر دلتنگ "آن روزها" ییم و هرگز نفهمیدیم ،چرا برای بزرگ شدن این همه بی تاب بودیم...پاکن هایی ز پاکی داشتیمیک تراش سرخ لاکی داشتیمکیفمان چفتی به رنگ زرد داشتدوشمان از حلقه هایش درد داشتگرمی دستانمان از آه بودبرگ دفترهایمان از کاه بودتا درون نیمکت جا می شدیمما پر از تصمیم کبری می شدیمبا وجود سوز و سرمای شدیدریزعلی،پیراهنش را می دریدکاش می شد باز کوچک می شدیملااقل یک روز کودک می شدیم!!!!شاگردان قدیمی پیشاپیش مهرتان مبارک😊سورسافزودن عکسثبت نظربازگشت به تاپیک
