مشک آبادی (مدیریت مدرسه کلوب) نوشت:
وقتی کوچکتر بودم همیشه در کارهای یکی از نزدیکانم دقیق می شدم ، که چند سالی بود بر اثر یک شوک نابینا شده بود، می دیدم کارهای روزمره خودش را چگونه انجام میدهد ، روزی من هم هوس کردم چشم های خود را ببندم و چند کار ساده را بدون باز بودن چشم هایم انجام دهم . در همان لحظه اول بود که سرم محکم به دیوار برخورد کردو زمین خوردم ، در آن موقع بود که حس کردم مثل کارتون ها گنجشک ها دور سرم میگردند و جیک جیک میکنند.نابینایی , معلول , فرهنگ , مشکل
سال ها از آن روز می گذرد و هر روز که از خانه به سمت محل کارم حرکت میکنم، خودم را جای نابینایان می گذارم و می بینم برای سهولت بخشی به زندگی این قشر از جامعه کوچکترین اقدامی انجام نشده است . وقتی از پیاده رو حرکت می کنیم و این همه پستی بلندی ها را می بینیم به این فکر می کنیم که نابینایان، چگونه بدون دیدن از این مسیر ها تردد می کنند.
معلولینی که از ویلچیر استفاده میکنند باید از حقوق یک شهروند عادی برخوردار باشند ، حقوق ناشنوایان نیز باید همواره در نظر گرفته شود . در جوامع پیشرفته، پیاده‌روها، خیابان‌ها وسایل حمل و نقل همگانی مانند: هواپیما، قطار، اتوبوس، اتومبیل ، کشتی و همین طور هتل ها، اماکن عمومی و مراکز تفریحی و مراکز سرویس دهنده همگانی همگی برای استفاده ی شهروندانی که به هر نحو دچار محدودیت هستند مورد بازبینی قرار گرفته است و همچنین آموزش هایی برای فرهنگ سازی در این زمینه در نظر گرفته شده است.
شایسته است که ما نیز در کشورمان هر چه سریعتر تمهیدات لازم برای این امور را در نظر گرفته و این عقب افتادگی را جبران نماییم.
به امید ایرانی بهتر برای همه ی ایرانیان.
نویسنده: مرضیه مشک آبادی
