کفشدوزک نوشت:دبستان دخترانه بهشت برین امروز که بهشت برین رو دیدم گفتم خدا کنه که همه اطلاعات رو بتونم کسب کنم اما خواسته شاید عجیبی بوده باشههمینجور که قسمت های مختلف رو نگاه می کردم بخشی داشتن به نام مقاله ها که هر کدام یک مورد توش بود یا قسمت کلاس ها که عکس های خیلی کمی رو میشد دید اما چیز که دستگیرم شد این بود که میزها تک نفره هست و از این ست های نیمکتی نیست که بچه ها میتونن صندلیشو ن رو جابجا کنن و کارهای گروهی رو با همکلاسیهاشون انجام بدن که باعث میشه کلاس محیط صمیمی تری داشته باشه. زبان انگلیسی هفته ای بین 7 تا جلسه هست که با متد آکسفورد و کتاب فرندو فامیلی firends and family .رایتینگ و ریدینگ و لیسنینگ و اسپیکینگ هست که از کلاس اول شروع میشه .در پایه چهارم که به زبان انگلیسی بچه ها جلو میره فرانسه را شروع می کنند که بر اساس متد شنیداری و گفتاری با سیستم Alex et zoe انجام میشه.یه بخشی هم داشتن به نام آثار دانش آموزی که هر یک نوشته ای از بچه ها رو توش گذاشته بودن که دقیقا متوجه نشدم که یعنی بچه ها خودشون انشا نوشتن یکی از آثار جالب وبود که نادیا جهانی نوشته بود به نام راه روشن براتون میگذارمبا ستایش پروردگارراه روشنیک-مدرسه ی جدیدکم کم پاییز داشت فرا می رسید اما مادرم هنوز مدرسه ای مناسب با شرایط جدید من راپیدا نکرده بود. پس مجبور شد مرا در مدرسه ای دور از خانه ثبت نام کند. پاییز که آمد،مدرسه ها نیز باز شد. مادرم مرا به مدرسه ی جدیدم رساند و بعد از اتمام مراسم صبح گاهی،من به آرامی وارد کالس شدم. سروصدای بچه ها همچنان ادامه داشت. تعداد نیمکت ها همخیلی زیاد بود، طوریکه به هر سو که می رفتم به نیمکتی برمی خوردم. پیدا کردن نیمکتیخالی بین آن همه دانش آموز آسان نبود. اما دانش آموزی که دستان بسیار سردی داشت ازمن خواست تا پیش او بنشینم.معلم به سر کالس آمد. او پس از خواندن چند بیت از یک شعر خود را معرفی کرد. ایشاناز ما خواستند که او را خانم زارع صدا کنیم. معلم تازه صدای آرام بخشی داشت. سپس از ماخواست تا خودمان را به کالس معرفی کنیم. بچه ها تک تک نام هایشان را گفتند. وقتینوبت به من رسید. بلند شدم و به آرامی گفتم:" من روژین هستم. روژین خردمند!" خانمزارع از همه تشکر کرد. روز اول را درس نخواندیم. خانم زارع به ما گفت که در روز اول فقطبا کالس و شرایط درس امسال آشنا می شویم. بچه ها خیلی خوشحال بودند. روز اول مدرسههمیشه خوب است. زنگ مدرسه خورد بچه ها همانند باد به بیرون کالس رفتند ولی منخیلی آرام از نیمکت بلند شدم و به سوی در رفتم. راستش جنب و جوش زیادی نداشتمولی خوشحال بودم. اما روزهای بعد به خوبی اولین روز نبود. یادگرفتن و به خاطر سپردنجاها در مدرسه ای به آن بزرگ کمی سخت بود. اما وقتی سه هفته از مدرسه گذشته بود،دیگر همه جا را و همه ی قوانین را به خوبی درس علوم آموخته بودم. فکر می کردم کهدیگر مشکلی نیست اما مشکالت و مسائل دشوار زندگیم تازه داشت شروع می شد.دو-رابطه ی افراد کالس با من2معلم مان را خیلی دوست داشتم. با من بسیار مهربان بود. صدایش مالیم بود. هرزمان کهحرف می زد انگار داشت در گوشمان آواز مالیمی می خواند و بگویم او تنها کسی در کالسبود که مرا نیز دوست می داشت. من هنوز نتوانسته بودم با بچه ها رابطه ی صمیمی داشتهباشم. من را در بازی هایشان راه نمی دادند. همیشه به من می گفتند که بازی را خراب میکنم اما به نظر من بازی بازی است. بنابراین نباید این چنین حرفی بزنند ولی خب من همنمی توانم چیزی به آنها بگویم و نمی دانم چرا؟! حتی اگر در خانه تمرین کرده باشم کهچطور از حقم دفاع کنم در زمان عمل زبان و مغزم قفل می شود. حتی نمی توانم به آنها نهبگویم. واقعاً دلیلش را نمی دانم شاید خجالت می کشم و شاید هم می ترسم. زندگی جدیددر مدرسه جدید با دوستان جدید دشوار بود. وقتی به این مدرسه آمدم، مادرم گفت:" اصالًنگران نباش! من مطمئنم تو می توانی با محیط جدید سازگار شوی اما به نظر من برای اولینبار مادرم اشتباه می کرد."سه-عبور از راهشبی توی اتاقم از شدت خستگی روی تخت افتاده بودم و به سقف زل زده بودم. با خود میاندیشیدم چرا بچه ها به من می گویند که نمی توانم کاری انجام دهم. من باید به همه نشانبدهم که من هم می توانم. در همین افکار بودم که ناگهان جرقه ای بزرگ در ذهنم زد و راهروشنایی به سویم باز شد. بالفاصله سر کتاب درسم رفتم و آن را باز کردم و انگشت کشیدمو خواندم. فردا صبح از مدرسه سه ردیف نیمکت را گذراندم و در نیمکت چهارم نشستم.حفظ کردن شماره ی نیمکتم به این روش برایم خیلی آسان تر بود. آن روز امتحان مهمیداشتیم. از صدای بچه ها معلوم بود که نگران هستند. هرزمان یکی از آنان به دیگری میگفت که وای اگر نتوانیم امتحان را خوب بدهیم چه؟یا می گفتند: "من خیلی می ترسم!" اما من اصالً نگران نبودم. بیشترش به خاطر اینکهدیشب دو ساعت کامل درس خوانده بودم. اما اینطور نبود!باالخره امتحان شروع شد. با شنیدن اولین سوال انرژی گرفتم. خانم زارع تصمیم گرفت تااول سواالن را بلند بخواند تا اگر کسی پرسشی داشت از او بپرسد یا بچه ها سوال ها را اشتباه 3نخوانند. سواالت بعدی نیز، مانند سوال اول آسان بودند. کالس غرق در سکوت بود که ناگهانمن بی اعتنا و با هیجان فریاد زدم:" تمام شد. همه را حل کردم. خیلی آسان بود. چک همکردم!"کمی بعد، دیگران هم برگه هایشان را به خانم زارع دادند و زنگ تفریح از راه رسید. زنگتفریح برایم خیلی شیرین بود. در پایان زنگ تفریح نتیجه ی امتحانات روی تخته مدرسهزده شد. من نرفتم که ببینم نتیجه چی شد زیرا همان لحظه که نتیجه به تخته زده شد،آنیتا همکالسیم فریاد زد:"روژین اول شده است! روژین اول شده است!"از آن روز به بعد همیشه مدیر مدرسه و معلمان مان به خاطرکارهایی که انجام می دادمتشویقم می کردند و به من برای آوردن مقام های خوب تبریک می گفتند. خیلی بچه هاهنوز در خیلی از بازیها مرا شرکت نمی دادند اما چندتایی هم بودند که با من بازی کنند.دیگر روزی نبود که لبخند بر لب نداشته باشم زیرا دیگر تالشم را متوقف نکردم و از راهمخارج نشدم و کم کم متوجه شدم، حرف مادرم مانند همیشه راست و درست بود. من توانستهبودم با محیط جدید و دوستانم سازگار باشم.چهار-در همان اتاقچندسال گذشته است. من در همان خانه و همان اتاق و همان تخت دراز کشیدم و دارمبخشی داستان زندگیم را که توانست مرا به زندگی شیرینم برگرداند می نویسم. کی از زندگیخارج شده بودم؟ تمام این ماجرا به روزی برمی گردد که چشمانم را از دست داده بودم.روزهای ی سختی که نور امیدم را گم کردم و زندگیم تاریک شد. حاال دیگر این طور نیست.حاال دوباره حس نشاط، حس امید و حس توانمندی می کنم. خداوندا مرا ببخش اگر تو راشکر نکردم و نور امیدم را به سادگی گم کردم. حاال دیگر می دانم که می توانم با تالش واراده قوی ام، نقصم را جبران کنم.درکل تصاویر کم بود و من نتونستم به هدفم برسم مممم.😊سورسافزودن عکسثبت نظربازگشت به تاپیک