ماه تابان من نوشت:مردی درحال مرگ بودوقتیکه متوجه مرگش شدخدا را با جعبه ای دردست دیدخدا : وقت رفتنه!مرد : به این زودی؟ من نقشه های زیادی داشتم!خدا : متاسفم ولی وقت رفتنه.مرد : درجعبه ت چی دارید؟خدا : متعلقات تومرد : متعلقات من؟ یعنی همه چیزهای من ؛ لباسهام پولهایم و ـ ـ ـخدا : آنها دیگر مال تو نیستند آنها متعلق به زمین هستندمرد : خاطراتم چی؟خدا : آنها متعلق به زمان هستندمرد : خانواده و دوستانم؟خدا : نه ، آنها موقتی بودندمرد : زن و بچه هایم؟خدا : آنهامتعلق به قلبت بودمرد : پس وسایل داخل جعبه حتما بدنم هستند؟خدا : نه ؛ آن متعلق به گرد و غبار هستندمرد : پس مطمئنا روحم است؟خدا : اشتباه می کنی روح تو متعلق به من استمرد با اشک در چشمهایش و باترس زیاد جعبه دردست خدا را گرفت و باز کرد ؛ دید خالی است!مرد دل شکسته گفت : من هرگز چیزی نداشتم؟خدا : درسته ، تومالک هیچ چیز نبودی!مرد : پس من چی داشتم؟خدا : لحظات زندگی مال توبود ؛هرلحظه که زندگی کردی مال تو بود زندگی فقط لحظه ها هستندقدر لحظه هارا بدانیم و لحظه هارا دوست داشته باشیمآنچه از سر گذشت؛ شد سر گذشتحیف بی دقت گذشت؛ اما گذشت!تا که خواستیم یک «دو روزی» فکر کنیمبر در خانه نوشتند؛ ⇦در گذشت😊سورسافزودن عکسثبت نظربازگشت به تاپیک
