آسیه معصومی نوشت:موهبت هایت را بنگر نه محدودیت هایت راامروز در اتوبوس دختری را دیدمبا موهای طلایی،به او غبطه خوردم،خیلی بشاش به نظر می رسیدهنگام پیاده شدن در راهروی اتوبوسمی لنگیداو فقط یج پا داشت و با عصا راه می رفتاما هنگام عبور، لبخند می زداوه،خدایا! مرا بخاطر گله هایم ببخش!من دو پا دارم،دنیا از آن من است.توقف کردم تا آبنبات بخرمجوانی که آن را می فروخت،خیلی سرش شلوغ بود،با او صحبت کردمو هنگامی که او را ترک کردم،گفت:«مرسی!شما خیلی مهربان هستیداز صحبت با افرادی مثل شما لذت می برم.من نابینا هستم»اوه،خدایا!مرا بخاطر گله هایم ببخشمن دو چشم بینا دارم،دنیا از آن من استمدتی بعدوقتی در طول خیابان پیاده می رفتمکودکی،با چشمان آبی دیدمایستاده بود و بازی می کرد،دیگران را تماشا می کرد.لحظه ای توقف کردم و گفتم:«عزیزم تا چرا با آنها بازی نمی کنی....؟»بدون آنکه عکس العملی نشان دهدروبرو را نگاه می کردفهمیدم که او نمی شنود.اوه خدایا!مرا به خاطر گله هایم ببخشمن دو گوش شنوا دارم،دنیا از آن من است.با پاهایی که مرا به هر کجا می برد،با چشمانی که می تواند طلوع خورشید را نظاره گر باشد،با گوشهایم که چیزهایی که باید بدانم،می شنوداوه خدایا! مرا بخاطر گله هایم ببخشمن «سلامت» هستم، دنیا از آن من است😊سورسافزودن عکسثبت نظربازگشت به تاپیک
