مریم کریمیان نوشت:حالا من خاطره ی اولین باری که دچار شکستگی شدم رو تعریف می کنم اما مطمئنا به بامزگی خاطره تو نیست آسیه خیلی کوچیک بودم و شیطون . برای خاکسپاری داییم رفته بودیم بهشت زهرا و با بقیه بچه های هم سن و سال خودم داشتیم واسه خودمون بازی می کردیم که اون اطراف یه آقای عقب مونده ی ذهنی بود که سیگار و آدامس و کلاب و ازین چیزا می فروخت.بچه ها گفتن کی ازین نمی ترسه؟من گفتم : من !بچه ها هم گفتن اگه نمی ترسی برو کنارش وایسامنم با وجود اینکه می ترسیدم و سعی می کردم به روی خودم نیارم رفتم سمتش. اما اون تا دید من دارم بپر بپر کنون می رم سمتش شروع کرد به دو فرار کردن. منم نمی دونم چرا خوشم اومدو گذاشتم دنبالشهی اون بدو من بدوتا این که یهو حس کردم داریم خیلی از جای اول دور می شم . یه نگاه به پشتم کردم ببینم چقدر دور شدم بعد که رومو برگردوندم دیدم آقاهه وایساده و یهو پخ کرد تو صورت من . منم ترسیدم و افتادم سرم خورد به یه آهنی که بالای یه قبری بود و سرم شکست.نتیجه ی اخلاقی:1. با بچه های هم سن و سالتون کل کل نکنید 2. دنبال کسایی که دچار عقب موندگی ذهنین ندوید . چون کاملا غیر قابل پیش بینین. (اونا آدمای بی آزارین اون موقع هم حتما خیلی بچه های دیگه اذیتش کرده بودن که وقتی دید من با سرعت میرم طرفش فکر کرده بود که منم می خوام اذیتش کنم!)😊سورسافزودن عکسثبت نظربازگشت به تاپیک
