پست پیشرفته

ساحل نوشت:

سلام به همه دوستان خوبم.

خانم صالحی عزیز ممنون از پاسختان. نه هیوای من هیچ وقت از مدرسه و مهدش نارضایتی نداشته من فقط میخواستم در این مورد اطلاعات داشته باشم. ممنون از شما.

خب این بحث درباره مدرسه هست دوستان خوبم. نه روشهای خاصی مثل شیچیدا . اتفاقا من دوستی رو که قبلا گفتم دارم و قرار هست باهم سایتی احداث کنیم دقیقا مدل الهه هست. با دخترش از بچگی شیچیدا کار کرده و نظراش خیلی شبیه به الهه هست و جالبه تک به تک خرفاشون این شیچیداییها شبیه هم هست. :)))

من فقط یک جمله میگم.....بچه در محیط یاد میگیره در محیط بزرگ میشه در محیط پرورش پیدا میکنه. بچه باید از دورن دانا باشه خودش بره دنبال انچه میخواد خودش بخواد. مادر باید فقط کمک کنه چه در ایارن چه در امریکا باشه . من هیچ لزومی نمیبینم اینجا درباره روشهای اموزش با دخترم توضیح بدم ...اما بچه هایی که اینهمه روش اموزشی و ابزار و وسایل در دسترشون نیست موفق تر هستند. بیشتر نخبه های ما بدون هیچ ابزرای کشف شدن.. از دورن اینطور بودن. پدر و مادر دیدن مثلا 3 سالشه میتونه کتاب بخونه. یا علاقه خاصی به ریاضیات داره. بخدا بچه های پایین شهر ضریب هوشی بسیار بالاتری دارند. من هیوا رو میفرستم بره مدرسه چون بسیاری از تواناییهاشو در مهد بدست اورده و در مدرسه کسب خواهد کرد. من نمیتونم به هیوا یاد بدم چطور از خودش دفاع کنه تا با دوستی دعوا یی چیزی براش پیش نیاد. نمیتونم یاد بدم ازار چیه خوب یچیه...نیکی چیه انسانیت یعنی چی. اینها با هیچ روشی قابل اموزش نیست. من مونتوسری خوندم اما هیچ دلیلی نمیبینم هیوا رو در خانه نگه دارم بهش خودم اموزش بدم. بقول دوستی بچه های ما از کره مریخ نیومدن ...مثل تمام بچه های روی کره زمینن بینشون اینقدر تفاقوت نذاریم..فکر نکنیم چون براشون بیشتر فرق گذاشتیم باید چیزی متفاوت بشن چون اگر روزی نشدن بد جور افسرده میشیم. برای انتخاب مهد که الهه گفت اصلا اینقدر حساسیت مهم نیتس. نباید وجود داشته باشه. من هم فکر میکردم من تمام کارهارو با دخترم کردم اصلا چرا بره مهد...اما الان 2 ساله داره میهر و نمیتونم بگم همراه با اموزشهایی که داریم در منزل چقدر بیشتر پیشرفت کرده. مهد باید تمیز باهش و امن همین. بعضی وقتها فکر میکنم بچه های ما شدن موش ازمایشگاهی. هر روشی میاد روشون امتحان میکنیم...ببینیم چی میهش. در حالیکه فقط در ایارن و کشورهای آسیایی اینطوری هست. من این تاپیک رو گذاشتم برای بهتر انتخاب کردن. از روزی که مطالب رو خوندم راحت شدم و با اطمینان هیوا رو میبرم مدرسه. میدونید چرا؟ چون خوشحاله. هیوا خوشبختانه خودش همه چیز رو انتخاب میکنه. ما 6 سال وقت داریم دوستانم 6 سال نه برای تقویت ماهیچه های دست راست و نیمکره چپ و هوش موسیقیایی و این چیزها که مهم هستند اما نه اینقدر زیاد. ما وقت داریم برای تربیت بچه ها. برای اماده کردن اونها برای دنیای بیرون. دنیایی که خشن هست و گاهی ظالم. خوشحالم از بحثی که پیش اومد چون بیشتر از پیش میفهمم چقدر خوشبختم. میدونی فقط حرف زدن با بچه ها چقدر و چقدر میتونه روی قسمتهای مختلف مغز و احساش کار کنه؟؟؟ و خیلی موارد بسیار کمرنگ دیگه. یروز از همسر پسر داییم که امریکا زندگی میکنه و ایرلندی هست و 3 تا بچه داره بچه اولش 3 سالگی میخوند و مینوشت بدون هیچ کاری البته اونها روش اموزشیشون متفاوته .پرسیدم روش مونتسوری اونجا چطوریه؟؟؟شیچیدا چطور؟؟؟نگام کرد گفت چقدر شما ذهن خودتون رو با این چیزها خسته میکنید. بذار دخترت هر طور دوست داره بزرگ بشه تو فقط همراهش باش نه معلمش. من فردا این تاپیک رو پاک میکنم دوستانم و حتما تاپیک دیگه ای هست که درباره روشهای اموزشی صحبت کنید. ممنون از همه دوستان خوبم.